Over verplichte ggz

De Wet verplichte ggz is bedoeld om de zorg aan te laten sluiten bij iemands persoonlijke situatie. Voor elke patiënt wordt een op maat gemaakte crisismaatregel of zorgmachtiging opgesteld. Daarbij wordt zoveel mogelijk rekening gehouden met de persoonlijke wensen en voorkeuren van de patiënt. Daarnaast is het de bedoeling dat gedwongen opname het liefst wordt voorkomen. Daarom kan verplichte zorg ook ambulant of buiten de instelling worden gegeven. 

Niet alleen de patiënt, maar ook de directe omgeving wordt meer betrokken bij de voorbereiding en uitvoering van verplichte zorg. In de wet staat het zo:‘Bij de voorbereiding, de uitvoering, de wijziging en de beëindiging van een crisismaatregel, machtiging tot voortzetting van de crisismaatregel of zorgmachtiging worden de familie, de directe naasten van betrokkene en de huisarts zoveel mogelijk betrokken.'

De wet geeft naasten meer ruimte voor inbreng. Naasten spelen immers een belangrijke rol in het leven van de patiënt en zijn waarschijnlijk goed op de hoogte van zijn of haar situatie en behoeften. Naasten kunnen zelf bij een gemeentelijk meldpunt aangeven dat er verplichte zorg nodig is. Ook krijgen naasten die belangrijk zijn bij de zorg voor de patiënt, de mogelijkheid om over de zorg mee te denken en om aan te geven welke rol zij zelf willen en kunnen spelen.

Voor naasten is de situatie vaak niet makkelijk. Verplichte zorg is een ingrijpend middel. Het kan de relatie tussen naasten en patiënt flink onder druk zetten. Daarnaast kan het omgaan met en zorgen voor iemand in deze situatie zeer zwaar zijn. En dan krijgen naasten ook nog eens te maken met verschillende hulpverleners en instanties. Om al die redenen hebben naasten het recht om hulp te vragen aan een familievertrouwenspersoon.